Krótka idea filmu o roboczym tytule "Szod". Coś jakby przed - synopsis.
Rozpisaną mam część treatmentu i ok. 10 gotowych scen z dialogami. 
Poza tym koncepcję, także wizualną, całości.
Napisałem to ok. 2 lata temu i dalej wydaje mi się to warte rozwinięcia i realizacji, ale bez większych środków jest to oczywiście niemożliwe.

„SZOD” SYNOPSIS (IDEA)

Ten film opowiada historię, lecz historia się w nim rozdwaja i zatrzymuje. Konflikt jest tęsknotą za konfliktem, zmianą, emocją, życiem pełną piersią i odważnym sercem, wiernym tożsamości.

Lwowska kawiarnia, lata 30 XX wieku. Pianista dystyngowanie gra tango „Una cabezza”. Nad stosem zapisanych drobnymi wzorami karteczek siedzi Leo, trzydziestoletni naukowiec, matematyk. Oblicza formułę Fausta.
Sześć lat wcześniej włóczył się beztrosko z dwójką przyjaciół: Stachem Ulamem, także matematykiem oraz Bogolubovem, szachistą i bon vivantem. Razem gadali do nocy, rozważali tajemnice świata i człowieka, podrywali dziewczyny i robili głupie dowcipy.
Trzy lata wcześniej, gdy zakochał się bez pamięci w Ewie, był najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi. Teraz wszystko minęło.
Ich związek stał się martwy, ale Leo żyje marzeniem o nieprzemijającej miłości.
W codziennych stosunkach z Ewą zagubił radość, dręczą go wyrzuty sumienia, zatapia się
w przeszłość, wspomnienia.

Gdy poznaje rabbiego Horowitza (Żyda Wiecznego Tułacza), który do Polski przyjechał z Australii, ma go za dziwaka i hazardzistę (handlarza zdecydowaniem), gdyż stary Żyd, dla zabawy, korzystając z tajemnych metod, ogrywa na drobne sumy miejskie kasyna gry.
Z czasem rabbi staje się mentorem Leo, wtajemnicza go w arkana kabały, inspiruje do matematycznych poszukiwań mających dowieść, że czas, zmiana, następstwo – to tylko złudzenia.

Leo chce zatrzymać czas, stworzyć formułę nieprzemijającej namiętności, połączyć w okamgnieniu i spoić na zawsze, w wieczność, pasję i świadomy wybór: racjonalne trwanie przy wartościom z irracjonalnym automatyzmem (głosem serca).

Nad Europą wiszą ciężkie chmury zbliżającej się wojny. Leo odnajduje Formułę, sprawdza ją w tajemniczym eksperymencie, który zaburza czasoprzestrzenne kontinuum. Linia czasu rozdwaja się, zaczyna biec w dwóch alternatywnych wersjach. W jednej z nich Leo staje się goniącym ciągle za nowością utracjuszem, skazanym na ciągłe „żabie skoki” ku nowym namiętnościom, rozstaje się z Ewą, pije i śpi z przygodnie poznawanymi kobietami.
W drugiej wybiera stałość wartości, żeni się z Ewą, ale umiera w nim prawdziwa radość życia.

Wybucha wojna.
Leo – utracjusz angażuje się w konspirację, działalność podziemnego ruchu oporu, zyskuje upragnioną adrenalinę, nieznajomość jutra. Leo – stateczny mąż i ojciec, dla bezpieczeństwa rodziny współpracuje z wrogiem, okupantem.

Przyjaciel Lea - Ulam, który wyemigrował do USA, pracuje w Los Alamos nad bombą atomową i termojądrową. Oppenheimer notuje w notatniku: I stałem się śmiercią, niszczycielem światów. Ulam pisze: jest dla mnie źródłem nieustającego zdziwienia, że kilka znaków nagryzmolonych na tablicy może zmienić bieg ludzkich spraw.
Pewnego dnia stają Leo i Leo stają oko w oko, jako przeciwnicy. W gorączce potyczki Leo zabija swoje alter ego.

Na niebie wybucha atomowy grzyb.
Postać Lea, jego rozbite tożsamości, zlewają się w jedno. Budzi się z zonie. Przeskok czasowy. Czarnobyl. Prypeć – opuszczone miasto, z którego mieszkańcy uciekli po awarii elektrowni jądrowej, w kilka minut, pozostawiając książki i gazety na stronach, które otwarli w chwili alarmu, zamrożona pustka miasta.

Rabbi Horowitz ostrzegł kiedyś Leo: Szod (co znaczy spustoszenie) powstaje gdy w imieniu Bożym - Szaddaj (Wszechmocny) zabraknie jednej malutkiej literki, kropeczki. Pogodzenia wieczności w okamgnieniem, srogości sprawiedliwego rozumu z miłosierdziem. Gdy czas staje, idea trwa wiecznie. A jednak ruch, zmiana - to życie. Bezruch, stałość- to śmierć. Leo musi zamknąć koło czasu, które przerwał, połączyć oba końce, odzyska wtedy i siebie i Ewę. I uratuje świat.